تهران- به گفته مهسا ساداتی، روان‌شناس کودک و نوجوان، بسیاری از نوجوانان امروز از خانواده فاصله می‌گیرند زیرا احساس می‌کنند هر کلمه‌شان زیر ذره‌بین والدین قرار دارد و مورد قضاوت و سرزنش قرار می‌گیرند. این احساس، سکوت یا حتی پرخاشگری نوجوانان را تقویت و ارتباط خانوادگی را تضعیف می‌کند.

تهران- در میانه روزهایی ایستاده‌ایم که نه می‌توان آن را تماماً جنگ نامید و نه صلح؛ وضعیتی معلق و ناپایدار که در آن، زندگی ظاهراً جریان دارد اما ذهن‌ها هنوز درگیر روزهای پرتنش گذشته‌اند. حالا که بیش از دوماه از آن ایام گذشته، بسیاری تازه فرصت کرده‌اند به آنچه از دست رفته فکر کنند؛ فقدان‌هایی که در هیاهوی آن روزها مجال دیده‌شدن نداشتند و حالا آرام‌ آرام خود را نشان می‌دهند.

تهران -شب‌ها به‌دلیل تاریکی، خستگی و غافلگیری، از حساس‌ترین زمان‌ها در بروز حوادث ناگهانی هستند. اما با چند اقدام ساده و برنامه‌ریزی قبلی، می‌توان امنیت خانواده را بالا برد و در لحظه بحران، با آرامش و کنترل بیشتری عمل کرد.

تهران- پیش از آن‌که نوجوان در را محکم ببندد، گوشی‌اش را قفل کند یا سکوت را به گفت‌وگو ترجیح دهد، جایی در مسیر رابطه اتفاقی افتاده، حرفی شنیده نشده، احساسی کوچک شمرده شده و اعتماد، آرام و بی‌صدا ترک برداشته است. این اعتماد نه با کنترل بیشتر، بلکه با شنیدن، درک کردن و دیدن واقعی نوجوان دوباره ساخته می‌شود.

تهران- در برخی خانواده‌ها، یک کودک ناخواسته در جایگاهی قرار می‌گیرد که باید همیشه بهترین باشد، بی‌خطا، موفق و مایه افتخار. این نقش که در روانشناسی غیررسمی از آن با عنوان کودک طلایی یاد می‌شود، اگرچه در ظاهر مثبت به نظر می‌رسد، اما می‌تواند پیامدهای پنهان و ماندگاری بر سلامت روان کودک و روابط خانوادگی او بر جا بگذارد.

تهران- بازی‌های خانوادگی بیش از آنکه سرگرمی‌ باشند، فرصتی برای رشد ذهنی، اجتماعی و عاطفی کودک و تقویت پیوند با والدین هستند. هر لحظه بازی، پایه‌های خلاقیت، اعتماد به نفس و مهارت‌های زندگی را در کودک می‌سازد.

تهران - به گفته یک روان‌شناس تربیتی، آینده کودکان نه با کلاس‌های بیشتر و کارنامه‌های پُر از نمره، بلکه با چیزی بسیار ساده‌تر و در عین حال عمیق‌تر ساخته می‌شود؛ چیزی که به باور او، پایه شخصیت، امنیت عاطفی و توانایی موفق شدن در بزرگسالی را شکل می‌دهد.

تهران - کودکان رادارهای حساسی هستند که حتی پیش از درک مفاهیم پیچیده، تغییر حال و هوای خانه را به خوبی لمس می‌کنند. در این شرایط، وظیفه ما چیست تا فرزندمان قربانی اضطراب‌ها نشود؟